We zijn gewend om altijd iets te doen en onze aandacht gaat vaak naar dingen om ons heen. Stilte wordt vaak als iets negatiefs gezien; alsof er iets ontbreekt. Stilte kan ook spannend of ongemakkelijk zijn en kan in het begin voelen als verveling omdat er geen afleiding is. Soms is het lastig om stilte of rust in jezelf te ervaren want in een stille omgeving hoeft het niet stil te zijn van binnen. Het denken gaat vaak door. Stilte maken in jezelf is niet alleen niet praten, maar ook loslaten en toelaten van dat wat er is.
Uiterlijke stilte is niet hetzelfde als innerlijke stilte. In het Engels zijn er meerdere woorden voor stilte. Silence is de uiterlijke stilte, de afwezigheid van geluid. Dit kun je bijvoorbeeld ervaren in een stille kamer of als je in de natuur bent. Stillness betreft de innerlijke stilte, de staat waarin je aandacht naar binnen is gericht in jezelf. Je diepste besef van wie je bent hangt nauw samen met innerlijke stilte. Het is het ‘ik ben’ dat dieper gaat dan naam en vorm. Het is je wezenlijke natuur. Uiterlijke stilte leidt niet vanzelf tot innerlijke stilte, maar het kan wel helpen om in een stille omgeving te zijn.
Innerlijke stilte is er altijd en is mede daarom soms moeilijk te vinden. Wat er altijd is, ontsnapt aan je aandacht. Tijdens een (stilte)retraite kun je oefenen om contact te maken met de stilteplek in jezelf. Stilte niet als de afwezigheid van geluid, maar als de aanwezigheid van iets dat geen geluid is. Als je een paar dagen de stilte in gaat kun je inzicht krijgen in je eigen processen. Je gaat van ‘doen’ naar ‘zijn’ en hoeft niet alles in te vullen. Stilte is weldadig voor de ziel, het doet wonderlijke dingen en maakt ervaringen bijvoorbeeld intenser. In stilte ontstaat er ruimte. Ruimte voor dat wat aandacht nodig heeft. Ruimte om je meer bewust te worden en tot inzichten te komen. Wat vind jij écht belangrijk? Dingen worden helder(der).